Met Lichaam en Ziel — het voelen erachter

🎧 Luister naar "De Corpo e Alma" op Spotify

---

Dit was het eerste lied dat ik channelde.

Ik ging niet zitten om te "componeren". Ik dacht niet aan structuur, rijm of thema. Ik ging zitten om te ademen — en de woorden begonnen te komen. Ik zong. Ik nam op. Zo bleef het.

Ik wil het voelen met je delen dat erachter zat, op het moment dat de melodie kwam.

De tekst

Met lichaam en ziel ben ik gelukkig Hier, op elke plek Waar de droom vliegt Waar de droom mij doet glimlachen Vrolijk en vliegend

De eerste zin kwam compleet. "Met lichaam en ziel ben ik gelukkig, hier op elke plek."

Het was geen bevestiging die ik op dat moment deed. Het was iets wat ik probeerde waar te maken in mezelf. Een zin halverwege tussen belofte en gebed.

Er zijn dagen waarop ik gelukkig ben op elke plek. Er zijn dagen waarop ik vecht om gelukkig te zijn zelfs op de plek waar ik wil zijn. Het lied werd geschreven vanuit de tweede staat — om me aan de eerste te herinneren.

Wat "met lichaam en ziel" betekent

Er is een onderscheid dat we verliezen wanneer we opgroeien. Als kind is gelukkig zijn gelukkig zijn met het hele lichaam. Je springt. Je rent. Je lacht hardop. Het lichaam gaat mee.

Als volwassenen denken we dat gelukkig zijn alleen iets mentaals is — een gevoel dat je "daarbinnen" voelt, gescheiden van het lichaam. Alsof het lichaam alleen maar transport was voor het hoofd.

Dat is het niet.

Gelukkig zijn "met lichaam en ziel" is de staat waarin die twee dingen gesynchroniseerd zijn:

• De ziel herkent zich in vrede
• Het lichaam is uitgerust, aanwezig, levend
• De geest loopt niet in loops

Wanneer deze drie op één lijn zitten — past elke plek. Je voelt je goed op elke plek. Daarom verschijnt de zin "hier op elke plek" meteen daarna.

"Ik ben kind in mij"

Onder de eindeloze sterrenhemel Aan jouw zijde ben ik kind in mij Waar het lichaam danst en glimlacht Het leven gebeurt en stroomt

Dit deel van het lied gaat over het innerlijke kind. Niet als abstract psychologisch concept — maar als werkelijke en toegankelijke staat.

Er zijn momenten waarin je met iemand bent — het kan een partner zijn, vriend, dier, kind — en je voelt dat je weer kind bent. Zonder masker. Zonder performance. Zonder iets te hoeven bewijzen.

Die momenten zijn niet klein. Ze zijn fundamenteel.

Het moderne leven traint ons altijd in modus "professioneel", "verantwoordelijk", "performance" te zijn. Het innerlijke kind raakt begraven. Wanneer het terugkomt — tijdens een paar minuten met iemand die je liefhebt, tijdens een wandeling in de natuur, tijdens een lied dat je raakt — herinnert het je aan wie je altijd was.

"Waar de tijd vrij vliegt"

Waar de tijd vrij vliegt Met lichaam en ziel glimlachend Vrij zijn vrij zijn vrij zijn Met moed om te voelen

De herhaling "vrij zijn, vrij zijn, vrij zijn" is geen stijl — het is mantra.

Wanneer ik dit zing, herhaal ik omdat ik moet herhalen. Omdat vrijheid geen permanent verworven staat is — het is een staat die elke dag herwonnen wordt. En er zijn dagen waarop je het drie keer tegen jezelf moet zeggen om het te geloven.

"Met moed om te voelen" — want voelen is moed. Zoveel mensen leven halverwege hun eigen voelen. Ze komen niet tot volledige vreugde noch volledige pijn. Ze leven op 50%.

Ik voel liever 100%, ook al doet het soms pijn.

Om mee te nemen

De volgende keer dat je met iemand bent die je liefhebt — mens, dier, plant, plek — en je voelt een kleine golf van vreugde zonder specifieke oorzaak:

Leg je hand op je borst. Adem. Zeg van binnen:

Met lichaam en ziel ben ik gelukkig, hier, op deze plek.

Het maakt niet uit waar "deze plek" is. Het kan een lawaaierig terras zijn. Een ziekenhuisbed. Een park met regen. Waar je ook bent — dat is de plek.

Het lied is van mij. De zin wordt van jou wanneer je hem voelt.

---

🎧 Luister op Spotify · 🎵 Apple Music · 📺 YouTube

Dit is het eerste lied van mijn yoursouldances project. Er zijn 8 andere gepubliceerd. De muziek is gefaciliteerd door kunstmatige intelligentie; de essentie, het voelen, de boodschap — komt uit een echte reis.

Pedro Branco · 28 mei 2026